اینجا بندو ست!

نظرات بازدیدکنندگان وبلاگ در مورد مطلب وضع دانش آموزان بخش عسلویه (پست قبلی) هست که اینجا آوردم!

جوان عسلویه:

خسته نباشيد
عالي بود
متاسفانه اين مشكلات در دل همه ما هست
و نياز هست مردم و اولياي دانش اموزان در پيگيري كمي جديت و اهتمام دهند

موفق و سربلند باشيد

مرد عسلویه:

سلام
شاید نیاز به پیگیری بیشتر دارد.
واقعاَ مگر هزینه تهیه یک سرویس برای دانش آموزان منطقه در سال چقدر هزینه برای منطقه ویژه دارد؟؟
موفق باشید.

بندوی من:

می توانم به جرات بگویم کسانی در این شرکت ها ومنطقه ویژه هستند که مرخصی از عصرپنجشبه تا شنبه برای تهران وشهرهای دیگه میگیرندواین شرکتها هزینه های بلیط رفت وبرگشت متقبل می شود بلیط رفت وبرگشت تهران تقریبا 120هزار پولش هست .جالب اینجاست که افراد عادی در شرکت از این خدمات برخوردارن .ولی ما هنوز از سرویس های زمینی اونهم برای دانش آموزان محرومیم..
این مشکلات کم کاری های مسولین منطقه هستند.اصلا این موضوع به نماینده مجلس مان مطرح کردن ؟.............
باران رحمت خدا همیشه می بارد,
تقصیر ماست که کاسه هایمان را بر عکس گرفته ایم
متشکرم صمد جان

اندیشه ورز برنا:

با سلام...
چه خوب که شما نیز به این موضوع پرداختید...
از دیگر دوستان وبلاگنویس و نویسنده نیز انتظار داریم این موضوع را کار کنند.
اگر هر هفته و همه دوستان وبلاگنویس این موضوع را در وبلاگ خود پیگیری کنند و با عکس و گزارش درد دل دانش آموزا را مطرح نمایند به نتیجه خواهیم رسید.
مقالات نمونه و عکس های خوب را برای روزنامه ها و خبرگزاری های استانی و کشوری ایمیل کنیم یا با فکس در ارتباط باشیم.
باید منطقه ویژه را از طریق رسانه ها تحت فشار قرار داد .

دختری از دبیرستان صدف:

سلام
یکی از مهمترین مشکلات دانش آموزان پایتخت اقتصادی ایران را بیان کردید.واقعا این مسئله که حل کردن آن برای مسئولین و مدیران کار سختی نیست به مشکلی بزرگ تبدیل شده که دانش آموزان باید با آن دست و پنجه نرم کنند.
تمی دانم این مسئولین کی احساس می کنن که در این منطقه دانش آموزانی هم وجود دارند؟؟؟!!!
با خدمات آموزشی که در حال حاضر ارائه می دهند خوب می فهمیم که برای مسئولین هیچ اهمیتی نداریم.و بودن و نبودن ما برایشان مهم نیست.

پیام پور مهران:

سلام صمد عزیزم خیلی دردناک بود وقایع رو قشنگ با قلم کاغد به تصویر میکشی ولی واقعا چرا هر جایی که سودش بیشتره به همون اندازه محرومیتش هم همینطوره راستش دلم گرفت موضوع آپ بعدیدم یک سری دردهای جامعه بود ولی تردید داشتم. با این نوشته هات مصمم شدم .دوباره خدا رو از عرش بکشم پایین و چند تا چیز نشونش بدم

یه قربانی:

 

 

 

ابو عمر:

 

بابا ول کن ها!!
ما که عادت کردیم
مرده شور بیمارستانشون، مدارسشون، سرویسشون ،، ببره
مسئله شورا یا رئیس نیست اصلا نمی خوان برای ما کاری بکنند
اصلا مردم منطقه ارزش راحتی و امکانات ندارن همه تون هم می دونین چرا..

 

 

 

 

 

مدرسه زندگی (دبیرستان شهدای نفت):

 

سلام
مشکل سرویس رو تو وبلاگ مدرسه زندگی (شهدای نفت چاه مبارک) بخونید
امیدواریم این مسئله به زودی زود حل بشه
چون دلیلی بر اصرار بر نبود این گونه خدمات و امکانات نیست.
ممنون

 

 

 

 

 

 

دانش آموز پیر:

 

 

سلام
از توجه شما سپاس و قدردانی
ما دانش آموزا این سرویس خرابای قراضه دیگه نمی خواییم!!!! تا کی باید سوار این اتوبوسای رده آخری باشیم؟؟
اگه مسوولین مملکت واقعا پیشرفت ما براشون مهم هست بیان به این سرویس سرو سامون بدن
البته اینو بگم تا حالا وسیله ایاب و ذهاب در کار نیست ها .اینو گفته باشم که همه بدونن ما سرویس ندارم

با تشکر
دانش آموز پیر

 

 

 

 

 

محسن مسگرچیان:

 

 

سلام . ... نمی دونم / به چه لقبی ختاب کنم / مرد بزرگ ؟ گلهای زود شکفته ؟ بچه های بچگی ندیده ؟ آهان پیدا کردم - مردان زود هنگام ! آخه باید م زود - زود بزرگ شوید ! چون بتونید سرما - گرما شرشر بارون رو تحمل کنید به وقت رفتن مدرسه !! تا درس بخونید - شاید هم شرو شر -بارون امانتونو ببره اصلآ درس و مدرسه را رها کنید یجوری بشه اندازه 20 سالتون - خوب بدرد کارگری تو - شهری که از صدقه سری تولید انرژی آن ایران و خیلی از کشورهای دیگه دارن گرم و نرم حال میکنند- بخورید. ولکنم تا صبح مینویسم ! گفتی سر بزن به وبلاگم - زدم -باسر تو دیوار . از اینجا به بندوی من - سر زدم - اون تو هم سرم شکست / آنجاهم حرف و اونی که فکرم رسید گفتم نگاه کن ببین میشه ؟ نازنین اینجا تو تهرون هم فقط سوخته اون انرژی به ماها میرسه - سر شیرش مال غیر . تا خنکای صبح چقدر مانده ؟

 

 

 

 

 

تارا:

 

 

امیدوارم هر چه زودتر مشکلاتتون حل بشه.
پیشنهاد میکنم یه نامه به نمایندتون بنویسی بالاخره بی تاثیر نیست.

 

 

 

 

 

 

یوسف:

 

سلاممممممممممممم.دوباره.
یعنی این بخشداری یا..نیست که دقت کنه مشکلات اونجا؟!
من یه پیشنهاد دارم بزارید بازم بارون خدا بیاد بعد همگی بچه با کفش و لباس ها گلی و خاکی برید بخشداری یا کنار دفتر پارس جنوبی"اگه راه بدنمون..؟!"البته گفتن مشکلات بدبختی نیست اینا افتخاره برا همه دانش اموزهای اونجا که چی کنارشون هست ولی بازم چه جوری میرن و میان مدرسه..خدا کنه یه ادم اونجا باشه..به فکر بچه های منطقه چندتا کاغذ نامه امضا کنه..

راستی نماینده رو دیدی سلاممممممممممممممممممممممممم منو برسون

 

 

 

 

از پایگاه اطلاع رسانی  بنا و عسلویه نیوز

به خاطر انعکاس نوشته

یه کهکشان با همه ی سیاهچاله هاش ممنونیم!

 

 

شما هم در این رابطه نظری دارید؟

نظر شما چیست؟

 

قصه همچنان باقیست؟

از وقتی حافظه یاری می دهد این رفتن های به مدرسه ی ما معظلی بوده تا امروز که همچنان گیتار آن می نوازد.

از آن روزهای موتور یاماها 125 آبی که به اندازه ی شعله های پارس جنوبی دود می کرد تا شاید تو را به مدرسه ای که چند روستا آنطرف تر بود برساند. در بارانهای پاییز و سرمای زمستان و امتحانات خرداد و شهریور سوزان می سوختی و می ساختی تا مدرسه ات دیر نشود.. و تو شاگرد اول می شدی!

تلخی های اول صبح ها با آن بخار دهانی که دسانت را جانی میداد و تو می رفتی ولی تکرار روز قبل بود وقتی همه سر صف صبحگاه بودند و تو بهانه ای را برای دیر رفتن پیدا می کردی..

گرچه خورشید را با تکه ابری نمی توان پنهان نمود ولی مدیر مهری از ترس را بر پیشانیت می زد.

و حتی بر دل و جانت. تا ساعات مدرسه را با این ترس به آخر برسانی.. خیال ماجراها تورا به خود مشغول می کرد.

و تو نمی دانستی این چه جرمیست!

قصه همچنان باقیست.

قصه ی من و دور بودن 45 کیلومتری از دبیرستان آجری.. قصه ی هیاهوی افکار مشوش در راه مدرسه

قصه ی دوباره زیستن با این  جاده ی مرگبار

قصه ی چندین باری که روی جاده لیز خورده ای و افتاده ای.

قصه ی باران زمستان و آن سیل آسمانی که چشمانت را کور می کرد.

و قصه ای که حالا رمانی شده و هیچ خروجی ذهنی برای چاپ آن حاضر نیست.

ولی حالا شاید این معادله رفتنهای چند سال پیش جواب خود را روی بند لباس کهنه ی زمان آویخته باشد.شاید دیگر جایی برای آن در پایتخت اقتصاد ایران نباشد.

عسلویه جایی است که روزانه ۱۰ میلیون دلار از هر یک از فازهای گازی آن عاید ایران اسلامی می شود.پتروشیمی های آن انواع و اقسام محصولات شیمیایی را تولید می کند.در ایران مصرف می شود یا به خارج صادر می شود.

ولی در اینجا بحث خدمات متقابل این شرکتهای بزرگ نفتی برای ساکنان بومی آن است. طبیعتا هرجای این کره ی خاکی باشی ، اگر شرکتی به منطقه ای مسکونی وارد شود. به ساکنان آن خدماتی ارائه می دهد. خدماتی در مقابل از بین رفتن مراتع و زمینهای کشاورزی ، در مقابل آلودگی های زیست محیطی. این را حتی در کشورهای آفریقایی می توان دید. در کشوری افریقایی شرکت استخراج اورانیوم به ساکنان بومی آن منطقه در مقابل اشغال کردن محیط اطراف آنها خدماتی ارائه می دهد. ولی به این توجه کنید که آن شرکت ، شرکتی فرانسوی است!!!!

در بخش عسلویه بیش از یک هزار دانش آموز و دانش جو مشغول به تحصیل هستند. این دانش آموزان هر روز را با پایی پیاده یا سوار بر موتور خود می شوند(ایمنی موتور با خداست)  و 45 کیلومتر را روی جاده های شلوغ این منطقه رانندگی می کنند. دانش آموزان راهنمایی که مدرسه شان در روستایی دیگر است را به این اضافه کنید.

دانش آموز 13 ساله صبح وقتی فقط خروسها نای نخوابیدن دارند سوار موتورش می شود و مخاطر شلوغی معابر وسایل سبک وسنگین جاده ها را به جان می خرد! تو می توانی راحت بخوابی؟!

و چگونه این دانش آموز به غیر از درس و مشق خود مسائل غیر قابل حل دیگری را در ذهن خود انباشته نبیند.

سه سال پیش سرویس ایاب و ذهاب دانش آموزان معروف به طرح روستا مرکزی در روستاهای بخش عسلویه دایر بود.آن زمان دانش آموزان راهنمایی و دبیرستان را تا مدرسه و از آنجا به خانه عودت می داده است. چه دخترانه و چه پسرانه.

این را در زمان مدیر عاملی آقای کرباسیان در منطقه ویژه و ریاست آقای صفایی در اداره آموزش و پرورش عسلویه به یاد دارم. دو مدیری که در این مسئله کم نگذاشتند.

ولی اکنون این طرح در سطح بخش اجرا نمی شود. و با توقف آن و آنهم  از دو سال پیش رو به رو هستیم.

امسال قول آن داده شد که با شروع شدن مدارس این طرح در کل منطقه به اجرا در آید. همه ی مسئولین بر این امر اتفاق نظر داشتند که این طرح لازم الاجرا و باید الانجام است. اما اکنون بعد از گذشت یک ماه از مدارس دانش آموزان هیچ یک از بندهای این مصوبات مسئولین به اجرا در نیامده و هیچ جواب قانع کننده ای هم نشنیده ایم.

با نزدیک شدن زمستان فصل سرما و باران که مشقت رفت و آمد آینده سازان این سرزمین را به یاد همه می آورد کسی حاضر نیست برای حل شدن این مسئله دانش آموزان و حتی دانشجویان قدمی بردارد.

بیش از 300 نخل داره، به غیر از درختای انار و انجیر و سپستان. یعنی دیگه ما اونجا ساپورتیم!

کاغذی که نمی سوزه! و چندتا گوجه ی تپل و یه صبحونه ی مفصل سهم من از آوردنی های سفر به عین الساده بود.

صبح که شد وسایل رو برداشتم و منتظر جلوی در خونه شدم تا بچه ها بیان باهم بریم.بعد از ربع ساعت انتظار یوسف باموتور خودش به خونه ی ما سر زد که باهم بریم.سوار شدم یادمون اومد مرغ نخریدیم.باهم رفتیم  در مقابل پولی که داشتیم یه مرغی از مرغ فروشی گرفتیم و رفتیم.

موتور یوسف مثل آهو از این ور به اون ور می پرید.من موتور بی جون دیده بودم ولی جوندار مثل این موتور یوسف ندیده بودم.اینقدر می پرید که یه لحظه می خواست مارو از پرتگاه بندازه و اونجا برامون تاریخ بسازه که اینا اول مهر که همه میرن مدرسه به عین الساده رفتن!

کم کم داشتیم می رسیدیم .بوی نخلستان از قسمت راست مغزمون می رفت سمت چپ. بوی خوشی بود.

بچه ها قبل از ما رسیده بودند.

رسیدیم و بازهم دیدیم بچه ها در حسرت خالی بودن برکه ی اونجا داشتن دق می کردن! آب تر و تمیز را به آرزو برده بودند ولی اونجا که رسیدن با صحنه خالی بودن برکه مواجه شده بودند. فیلمنامه ای غم انگیز تر از این؟!!

بعد از صبحونه ی مفصل که به رگ زدیم ، رفتیم بالاتر جایی که خونه ها بودن. اتراق کردیم و منتظر بچه های دیگه شدیم...

یه لحظه صدای موتور از دور شنیده شد! نزدیک که شد دیدیم یه ابراهیم دیگه است. و بازهم بعدش یه ابراهیم دیگه اومد. یعنی الان روی هم رفته سه تا ابراهیم داشتیم ، علی که اومد حدودا ابراهیم ها ! 35 درصد کل نفرات رو به خودشون اختصاص دادن!

پی نوشت : اول اول مهر نبود!

چندی پیش در عسلویه که نام پایتختی اقتصاد و صنعت ایران را یدک می کشد، خبری منتشر شد که بزرگترین مرکز فوریتهای پزشکی کشور در این منطقه ی گاز خیز احداث می شود.- روزنامه مردم سالاری -  نسخه شماره 2415 - 1389/05/10

 حوادث و سوانح رانندگی نیاز به این گونه بخشها را شدت می بخشد. حال اینکه ما در بخشی زندگی می کنیم که روزانه مقادیر زیادی آلودگی در این منطقه آزاد می شود و آسمان آبی آن را به صفحه ای سیاه تبدیل کرده است و هزاران بیماری به همراه آورده است، وجود خدمات درمانی و بهداشتی در پایتخت اقتصاد ایران را بیش از پیش ملز م می کند.اما آیا این بخش می تواند جوابگوی بیماران اورژانسی چند هزار نفری منطقه ویژه و بومیان بخش عسلویه باشد. یعنی کمکی به بیماران در حال مرگ و بیماران قلبی و آنهایی که سکته کرده اند می کند؟

یکی از شهروندان که در اورژانس جاده ای همین منطقه کار می کند می گوید : در اتفاقاتی که برای شهروندان ما می افتد و از خانه یا محل حادثه به اورژانس خودمان در چاه مبارک می آوریم به دلیل نبود امکانات، بیمار را به نزدیکترین بیمارستان می رسانیم(برسد یا نرسد با خداست) تا بعد از کمکهای اولیه اقدامات و درمانهای بعدی صورت گیرد. نزدیکترین بیمارستان به عسلویه (در استان بوشهر) ، بیمارستان امام خمینی بندر کنگان است که یک ساعت و نیم با مرکز اورژانس جاده ای چاه مبارک فاصله دارد! حال خواننده حساب کند که بیماری که سکته ی قلبی کرده باشد و فرصتی فقط و فقط 5 دقیقه ای داشته باشد تا به خواست خدا و شوکی از تکنسین دوباره زنده شود چگونه می تواند تا 110 کیلومتر دوام داشته باشد؟!

می گوید بیمارانی را دیدم که فقط با دی سی شوک می توانستیم آنها را با اراده ی خدا به زندگی باز گردانیم ولی افسوس که حتی دی سی شوک هم نداشتیم که به داد این بیمار برسیم. چون او سکته ی قلبی کرده بود.

 دی سی شوک می تواند یکی از وسایل اولیه ی هر مرکز درمانی باشد.

دیگر مسئله این است که بیماران اورژانسی این مرکز را که طبیعتا حالتی اورژانسی دارند در بیمارستان رستمانی پارسیان راه نمی دهند! تصور کنید انسانی را که نامی از انسانیت یدک می کشد را به استان دیگر راه نمی دهند تا در راه بیمارستانی دور شاید جان بسپارد.فاصله ی مرکز اورژانس چاه مبارک تا بیمارستان رستمانی پارسیان فقط 50 کیلومتر است که نزدیک ترین بیمارستان به روستای چاه مبارک است.

فوریتهای پزشکی مجهز به تجهیزات مدرن در حد یک پایتخت می تواند به این منطقه کمک کند و در خدمت مردم بومی و کارکنان باشد ولی آیا تجهیزات این مرکز می تواند در حد بیمارستانی باشد که مردم عادی و بومی که بیماری اورژانسی ندارند را پذیرا باشد؟ طبیعتا خیر!

در کنار این مسئله با معلوم نشدن ساخت مرکز فوریتهای پزشکی منطقه ویژه  تا این لحظه ، که قول آن داده شده است، نیاز به بیمارستانی مجهز در این بخش طلا خیز به شدت  احساس می شود.بیمارستان تامین اجتماعی عسلویه هم که هر وقت از کنار آن رد می شوم مات و مبهموت می شوم که چرا نیمه کاره رها شده است؟!

ساعت ۲:۴۰ بامداد روز پنج شنبه ۸ مهر ماه است و من برای دیدن وبلاگ اینجا بندوست! مرورگرم را تلنگری می دهم بیاید بالا!

فایرفاکس بی خبر از همه جا با صفحه ای سفید و با سه خط نوشته مرا غافلگیر می کند!

وبلاگ مسدود است!

اینطرف و آنطرف می گردم و چندین بار مرورگرها را چک می کنم.می بندم و باز می کنم..ولی وبلاگ باز نمی شود.

ببینم خدا روزهای آینده رو چطوری نوشته..

۱۳ مهر - شروع دوباره

جی میل را باز می کنم نامه ای با دست خط علیرضا شیرازی را لای مانیتور می بینم!

آدرس وبلاگ را می خواهد ، من هم دو دستی تقدیم مدیر بلاگفا می کنم تاشاید...

بعد از چند دقیقه وبلاگ آزاد! می شود. ارتباط با کاربران بلاگفا ستودنی بود.

از همه ی خوانندگان که در مورد مسدود شدن وبلاگ برای بلاگفا ایمیل فرستادند تشکر می کنم و برای همه آرزوی دفع بلای مسدود شدن وبلاگ می کنم!

به نام خداوند بخشنده و مهربان

مردم خوب و مهربان روستای بندو

رسم زیبا زیستن است که جز سرود محبت بر زبان نیاوری و بی مدد محبت و خوبی پا در راه نگذاری که رمز رستگاری محبت است و کلام محبت زیباتر از شوق خدمت در گلستانی که سر سبزی و طراوتش به شکفتن سرودهای سبز و برومند دانش و گلهای روح افزا و رنگارنگ فرهیختکی و کمال می انجامد و خدای بزرگ را سپاس که چند سال را توفیق خدمت و مسئولیت در این عرصه ی مقدس به اینجانب عطا فرمود مرا نیز در زمره ی خدمتگذاران و پذیرندگان بار مسولیت قرار داد و فرصتی پیش رویم نهاد تا در مسیر خدمت به نهاد مقدس تعلیم و تربیت و مردم خوب روستای بندو راه بسپارم.

در این مدت همه ی تلاشم بر این بود تا همه ی سختی ها و دشواریهای در راه با چشم داشت به یاری قادر متعال و تکیه بر تجربه های ارزشمند مردمی فکور و تلاشگر و شورایی زحمتکش گامی هرچند اندک در مسیر توسعه و شکوفایی دبستان امت بندو بردارم.

بر خود لازم می دانم از همدلی و همراهی صمیمانه ی مردم خوب و مهربان روستای تشکر و از جهت قصورهای احتمالی پوزش و حلالیت بطلبم.اینجانب حسین وحدانی آزاد و خانم جوکار از مردم خوب و مهربان روستای بندو می خواهم اگر خلافی یا بدی از ما دیده اند ما را به بزرگی ببخشند و حلال کنند.

 خداحافظ              

برادر شما حسین وحدانی آزاد

پی نوشت: آقای وحدانی آزاد از وقتی یادم می آید مدیر دبستان ما بوده تا امسال که رفت!

پی نوشت دوم : همه حلالتون کردن حسین آقای وحدانی آزاد.

پی نوشت بعد از دومی : این نوشته رو چاپ کرده بودن و توی روستا بعد از نماز جمعه به همه دادن!

پی نوشت چهارم : خداحافظی سخته

ماه مهر را همه می دانند کی است.می دانند ماه مهر است!

بعضی ها هم می دانند که ماه مهر وقت رفتن بچه ها به جایی به نام مدرسه است.مدرسه!

بزرگترهایی هم این ماه را از دانشگاه خانه ی خودشان به دانشگاهی نزدیک المسافت یا بعید المسافتی کوچ می کنند.کوچهای دسته جمعی برای شروع فصلی جدید!

ولی بعضی ها انگار نمی دانند بعضی های دیگر هیچ جا نمی روند!

انگار همین دیروز بود که برای دیدار با رئیس، انگشت پایم را از سوراخ کفشم در آوردم!