در ماه رمضان هرجا و هر مکان، آداب و رسوم ،حال و هوا ، شیرینی و غذاهای خاصی دارد.در منطقه ی عسلویه و روستاهای شهرستان پارسیان هم غذاهای محلی و شیرینی های خوشمزه ای طبخ می شود که یکی از آن شیرینی ها لگیمات (همان لقیمات) است که زنان روستایی در ماه مبارک رمضان می پزند.لگیمات سر سفره ی افطار و شام و در ماه رمضان طمع به خصوصی دارد و رنگ دیگری به سفره ی روزه داران میدهد.
لگیمات از لقیمات که جمع لقمه است می آید و معنایلقمه لقمه را هم می دهد. لقمه هایی از خمیر آرد و تخم مرغ و شکر و... که با شیره ی رطب نخل یا عسل آغشته میشود.(چه طعمی اونم اگه روزه بوده باشی)
قبل از افطار بوی خوش لگیمات حتی اگه تو کوچه هم باشی می آید.زنان روستا لگیمات رو اول به شکل خمیری از آرد و دارچین و تخم مرغ و ماست و... در می آورند و توی روغن سرخ می کنن تا خوب پخته بشه بعد اون رو توی شیره ی رطب و خرما یا شیره ی شکر آغشته میکنن تا همه ی قسمتهای اون شیرین بشه.بعد هم اونو به سر سفره ی روزه دارهای گرسنه میارن تا بعد از اذان لبی تر و جانی تازه کنن
پی نوشت: یادم میآد معلم کلاس چهارم ما لگیمات دوست داشت.میگفت اونا لگیمات را با شیره ی شکر یا عسل می خورن.
روستای بندو آخرین روستای استان بوشهر است به سمت هرمزگان ! و یکی از روستاهای پایتخت اقتصادی و انرژی ایران اسلامی ، و شهرستان گاز خیز ! عسلویه است. در روستا کمی بیشتر از 600 نفر انسان زندگی خودشان را می کنند! این 600 و اندی نفر در 100 و اندی خانه روزگار می گذرانند !