اینجا بندو ست!

مشهود است در هر کشور و هر جامعه ای یکی از مهمترین فاکتورهای پیشرفت آن امر آموزش در آن است اگر جامعه ای خواهان پیشرفت بدون توجه به بارور کردن عقول افراد آن باشد طبیعتا" موفق نخواهد بود. اگرچه با وارد کردن اشخاصی این امر تا مدت زمانی کوتاه جواب خواهد داد اما خواه نا خواه باید به فکر ساکنین اصلی آن جامعه بود که وارث حقیقی آن هستند.در این صورت آن جامعه هویت خود را حفظ کرده و داشته های خود را از دست نخواهد داد.

توجه به این امر واضح است که به بذل جهودی نیازمند است و مسلم است هرکسی به اندازه ی کاشتش برداشت می نماید.

در اینجا  وظیفه ی مولین امور جامعه فراهم کردن راهی تا قسمتی هموار برای تحقق این هدف است.

 ..

در این نوشته بحث من روی یکی از مشکلات پیش روی دانش آموزان پایتخت اقتصاد ایران است که به طور موکد از کارایی و بازده آنها کاسته است.بازده ای که با مواردی مانند محرومیت از گذشته،وارد نبودن به محدوده ی وظایف خود، دوری راه دانش آموز و طی مسافت طولانی در معابری شلوغ که در این باب می توان به کشته شدن دلخراش چندین  دانش آموز و همکلاسیش،سرما و بارانهای سنگین و گرمایی سوزان در تابستانها اشاره کرد،کاسته شده است. زوم من روی طرح سرویس ایاب و ذهاب دانش آموزان مدارس است که سالهای گذشه برقرار بود ولی دو سالیست به لطف انسانهایی دلسوز!، دیگر خبری از آن نیست.

 امید است با عنایت خداوند و مسئول موظف این مشکل شود.

لب ها را باید گشود جور دیگر باید گفت

و از کجا بگویم این مشکل کوچک بزرگ را...از نگاه معصومانه ی یک مادر در هنگام خدا حافظی فرزندش یا پدری که چشم به راه تنها فرزندش گوش به صدای باز شدن دوباره  ی در بسپارد.؟؟

از زمستانهای سخت بارانی.. یا آن شبی که دوستم نیمه جان بود و مادرش بی جان در اما و اگر های زن همسایه؟؟؟

این تیزر فیلمی دردناک است که نیاز به اکران دارد جایی فقط برای یک بار...و نیازی نبود قبل از این، برای عمومی آن! فیلمی که بازیگرانش من و یوسف و ابراهیم و حسین هستیم . و تهیه کننده اش چه اصراری دارد به تمام نشدنش!

این کار روزانه ی دانش آموز منطقه ی عسلویه است! منطقه ای که گازش به هندوستان می رسد و تهرانی گرمایش را در خانه.آیا این تقصیر نیست در حق بچه ای که تنها دلخوشیی که دارد مدرسه ی شیرینش باشد و امیدش به رسیدن به جایی بالاتر از اینجا؟؟؟؟

شما بگویید که ادعای این همه عدالت می کنید.عدالتی که گم شده است در آسمان باور ما.

و چه روزهایی که من و تو نیامدیم به خاطر سرویس جان مدرسه که نمی دانم چه بگویم در غیابش..از خجالتهای گفتن " بگذارید جوانتری بیاید در عوض" و صدای سرفه های پیر گونه اش.

سرویسی که نمی داند در نبودش چه خاطره هایی را رنگ سیاهی نزدیم و لای دفتر کهنه ی زیر طاقچه قایم نکردیم..قایم کردیم که کسی نداند ما چه بودیم!!

نداند که پرپر شدن دوستمان در شکم اژده های سیاه خال سفید چه زجری دارد.

بگذارکسی نداند..

بگذار ندانند ..

اینجا نا کجا آبادی که کریستف کلمبهای زیادی را به خود دیده است ولی آنها فقط و فقط برای چرخاندن چرخ گاری خانواده در راه خاکی زندگی به اینجا می آمده اند..آنها برای نمک به اینجا می آمده اند.

خانه ی بهداشت روستا٬این حرکت عامه پسندانه را با همکاری جوانان روستا ٬شورای اسلامی ٬ دهیاری٬کانون فرهنگی٬ رابطین بهداشت وبا همکاری و همیاری صمیمانه ی جناب آقای محمد زارعی برگزار کرد.

این همایش که در حدود ۲ ساعت به طول انجامید٬  ۳ کیلومتر مسافت مسیر داشت که مردم روستا با شوق بسیار زیادی این راه را پیموده و خواستار برگزاری مجدد آن در هفته های آینده شدند.

برای دیدن تصاویر بیشتر به ادامه ی مطلب بروید.

                                photo by   abdulsamad  mohammadi

ماه مبارک رمضان روزهای آخرش را سپری می کرد.صحبت از روز عید بود.زن ها هم بد جور مشغول خونه تکونی و جارو کردن کوچه های خاکی جلو درب حیاتشان بودند.مردها هم برای خرید شیرینی و لباس سر از چاه هبارک و عسلویه و پارسیان  در می آوردند.جوانان هم مثل همیشه به دنبال بهترین لباس و خوشتیپ شدن خودشان بودند.بعضی ها لباسی بودند که مبادا تکراری باشد و بعضی ها رفاقت و صمیمیتشان حکم می کرد که تیپشان یکی باشد!

خلاصه شب  عید فرا رسید

کوچه پس کوچه های روستا با تراکتور شهرداری شهرداری (دهیاری) آبپاشی شده و از تمیزی داشتند برق می زدند.همه در استرس خاصی بدند.همون استرس طبیعی روز عید که مبادا چیزی از غذا و شیرینی کم باشه.

آخر شب غذای عید به مشام میرسه .خودشه همون غذای سنتی  عرب منطقه جنوب ایران یعنی "هریسه".که گفته میشه حتی تو سفره ی شاه هم بوده!

صبح عید  که صدای الله اکبر الله  اکبر  از مناره ی مسجد تو فضای خوش کوچه ها می پیچیده و عطر خاصی به اونا می داده ،تو خانه های پر جمعیت هر کدام دوست داشت زودتر دوش بگیرد و راهی مسجد شود.(به دعوا هم میرسید!!؟؟.نمی دونم نمی دونم..شاید)

بوی غذای خوش از یه طرف و بوی  طرف دیگر در روستا پیچیده بود.

وای روستا چقد دوست داشتنی شده بود! همین جا بود که دوان دوان از خانه زدم بیرون ..

بعد از تموم شدن نماز عید مثل همیشه خطیب بالای منبر رفت و خطبه هایش را خواند ..دوربین های فیلمبرداری و از این قبیل  تو هر زاویه ی مسجد به چشم می خورد.همین عکسها هم روزی یاد گاریهایشان را به رخ خواهند کشید.

سخنرانی  خطیب روبه اتمام بود .حضار منتظر آغوش گرفتن همدیگر بودند.خلاصه خطبه هم تمام شد.مردم با شوق و حس خاصی همدیگرا در آغوش می کرفتند و می بوسیدندو از همدیگر حلالیت می طلبیدند.این روز چقدر بزرگ بود بزرگا برای بوسیدن کوچکترها خم می شدند و کوچکترها هم به نشانه ی احترام  اونها رو روی پیشانی می بوسیدند.شعله های  کینه و نا خوشیها همون لحظه ها خاموش می شدند و به تاریخ می پیوستند.امیدوارم همیشه خاموش باشند.کینه های قدیمی و دلخوری ها به بهونه همین روز  جای خودشان رو به خنده و شادی می دادند.

آمپر خوشحالی  همه بالا زده بود

.بعضی ها  غرق اشک خوشحالی بودند و بعضی ها هم به یاد دوستان یا فرزندان از دست رفته شون.اشکاشون جاری می شد ولی همه در خوشحالی نقطه ی اشتراک داشتند.بی شک خداوند هم از این روز لذت می برد چون خداوند مهربان است و مهربانی را در میان بندگانش دوست دارد.

کم کم مسجد خالی میشد .مردم بعد از یک ماه روزه  داری ، تو اون روز خوردن و آشامیدن براشون دیگه مجاز شده بود.از نظر پزشکی صد در صد معده ها تعجب میکردند.

همه روی سفره های رنگین که دسته جمعی  و از همه جا یه جور غذا  داشت می نشستند. خوشحالی موج می زد.باور می کنید مغازه داری که حتی یک آدامس  هم قرض نمی داد ، تو همین روز  شاید صدها نوشابه بین مردم تقسیم کرد!

دیگر نزدیک ظهر بود و الان نوبت دختر خانمهای روستا بود که این کار را در خانه های دوستانشون ادامه بدن.

روز یکیشنبه 29شهریور 1388 خورشیدی مصادف با عید سعید فطر .

تنها آرزویی که دارم ،""""کاش این روز هر روز تکرار می شد""""